OSTROŻNIE
Tutaj jest wstęp wzbroniony.
Wiem. Wezwali mnie tu. Jakieś przewody się poplątały.
Nikt mi nie dał znać. Muszę pana poprosić o zlecenie.
Oczywiście, chwileczkę.
Proszę.
Nie bierz tego do siebie.
To chyba wszystko. Dziękuję wam, dobra robota.
Marty, lepiej wyjść nie mogło.
Gratulacje.
Zatrzymaj windę.
Dzięki.
Dobrze, że wcisnąłeś guzik, Bob. Świeci się, ale może jest zepsuty...
Zamknij się.
Pamiętaj, kochanie...
Bob, jaki ty guzik przycisnąłeś?
Panie Bagwell, wszystkie pozostałe windy mają być zamknięte i puste.
Nie ma drzwi... żadnego wejścia ani wyjścia oprócz klapy awaryjnej, tak?
Poniżej 30. piętra mamy 13 pasażerów w windzie ekspresowej.
Bomba oberwała kable. Terrorysta chce 3 miliony dolarów albo wysadzi hamulce.
- lle mamy czasu? - Dał nam godzinę.
Zostały nam dokładnie 23 minuty.
- Czy coś może zatrzymać spadanie windy? - Podziemie.
Wolelibyśmy tego uniknąć, Traven.
- Nie możemy wysadzić pasażerów? - To winda ekspresowa.
Jedyna droga to klapa awaryjna. Terrorysta podłączył też bombę do włazu.
Jest szalony, ale nie głupi.
Poruczniku, Harry zgłasza się do sprawdzenia bomby.
- Dobrze. - Świetnie. Obaj się tym zajmijcie.
Najbliższy właz znajduje się w holu na 32. piętrze.
Informujcie mnie. Nic nie robić na własną rękę. Worthy, Briggs, zabezpieczcie teren.
Reszta niech ewakuuje budynek. Jazda!
Zdaje się, że idziemy schodami.
- Szybko, ale ostrożnie. - 29!
Na sam dół.
30.
31.
32.
Halo! Wydostańcie nas stąd!
Pomocy! Błagamy, wydostańcie nas stąd!
Proszę was! Zabierzcie nas stąd!
Kto jest na górze? Co się dzieje?
Proszę państwa, tu policja Los Angeles.
Co wy tam robicie?
Nastąpiła awaria windy, proszę się nie martwić.
To, na co czekacie?
Wydostaniemy was jak najszybciej się da.
Chyba nie kłamię?
Dlaczego przysłali policję? Chyba powinni przysłać mechaników.
Jak ci się wydaje?
- To ty jesteś ekspertem. Ja tu tylko pracuję. - Solidna robota.
- Znamy go? - Nie poznaję po robocie, ale to zawodowiec.
- Mamy mało czasu. - Nie podoba mi się to.
A co ma się podobać? Mac kazał czekać.
Pytanie za pięć punktów. Lotnisko. Bandyta z jedną zakładniczką.
Wykorzystuje ją jako osłonę. Jest prawie w samolocie.
Stoisz 30 metrów od niego.
Jack.
Strzelać do zakładniczki.
- Co? - Usunąć ją z tego równania.
Zranić, żeby nie dał rady dojść z nią do samolotu. Czysty strzał.
Jesteś nieźle kopnięty. "Strzelać do zakładniczki".
Harry, coś tu nie tak. On i tak to wysadzi.
- Dlaczego? - Nie wiem. Przeczucie.
Rozkaz Maca anuluje twoje przeczucia. Siedzimy.
To trwa za długo.
Jak myślisz, ile waży ta winda?
Jack, daj spokój.
Może zrobimy coś z tymi zakładnikami.
Nie zastrzelimy ich chyba, co?
Dokąd idziecie? Co się dzieje?
Nie odchodźcie! Nie zostawiajcie nas tutaj!
Nie, tylko usuniemy ich z równania.
- Jesteś pewien, że wytrzyma? - Wytrzyma.
Sześć minut.
Nie mogę wydusić więcej czasu. Nie rozmawia z nami!
Potrzebuję tej forsy natychmiast.
Przypomnij mi, Harry. Dlaczego przyjąłem tę pracę?
Za 30 lat dostaniesz małą emeryturę i tandetny złoty zegarek.
Świetnie.
- Boże, ale tu gorąco. - Brak powietrza.
- Nie mogą wyważyć drzwi? - Nie mogę oddychać.
Z tatusiem nie ma żartów.
Zwykle teraz spadają.
Pośpieszył się, skurwysyn!
Mac, potrzebne posiłki!
Błagam! Nie chcę umierać!
Uratujcie nas!
Otwórzcie drzwi!
- Proszę, pomóżcie mi! - Wydostaniemy was!
- Podaj ręce! - Wyciągnijcie mnie.
Uwaga na głowę.
- Trzymam cię. - Uważaj.
- Wszystko w porządku. - Dziękuję.
- Weź ją. - Kto następny?
Dziękuję.
Trzymamy panią.
- Co to wszystko znaczy? - Pomóżcie nam! Szybciej!
Szybciej! Dalej!
Jazda!
O Boże!
- Pomóżcie mi. - Uwaga na głowę.
- Pani kolej! - Nie. Dalej, proszę pani! Chwytaj.
Dalej! Zaraz się urwie.
Nie, nie mogę! Jeden krok, proszę chwycić mnie za rękę.
Szybciej!
- O Boże! Nie puszczaj mnie. - Wszystko w porządku.
Mój but!
Jak ci było? Dobrze?
Świetnie. A tobie, kochanie?
- Winda spadła. - To dobrze. Dobrze wiedzieć.
- Późni ci się zegarek? - Facet się pośpieszył.
- Mieliśmy jeszcze trzy minuty. - Dlaczego to zrobił?
Stracił 3 miliony.
Nie wiem. Może nie mógł dłużej trzymać.
To częsty problem u mężczyzn w średnim wieku. Tak słyszałem.
- On tutaj jest. - Mógł to wysadzić z Pacoimy.
Nie. Wiedział, że coś knujemy. Jest blisko.
Nie siedziałby w ewakuowanym budynku. Daj spokój.
Chce tu być, ale potrzebuje też możliwości manewru.
Windy.
Windy osobowe zostały zatrzymane. Sprawdzili je.
A towarowe?
- Tajemniczy gościu, zgłoś się. - Co?
Jack!
Cholera.
Zejdź na bok!
Cholera jasna!
Podnieś dupę!
Za was chyba nikt mi nie da trzech milionów.
Nie strzelaj!
Pytanie za pięć punktów. Terrorysta trzyma policjanta jako zakładnika.
Ma na sobie dość dynamitu, aby rozwalić budynek na kawałki. Co robisz?
Na dole będzie czekało na ciebie 50 policjantów.
Typowa obstawa, tak?
Może wysiądziemy na trzecim piętrze? Przynajmniej oni tak pomyślą.
Zlokalizować te cholerne strzały! Gdzie są Jack i Harry?
Panie poruczniku, winda towarowa ruszyła.
Jest na trzecim. Jazda!
Ostatni przystanek. Muszę powiedzieć, że bardzo mnie rozczarował ten dzień.
Bo nie zdołałeś wszystkich zabić?
Nadejdzie dzień, chłopcze, kiedy pożałujesz naszego spotkania.
Już tego żałuję.
Jestem panem sytuacji. Rzucę laskę dynamitu i twego kumpla będą zbierać gąbką.
- Jesteś gotowy na śmierć, przyjacielu? - Odpierdol się!
W ciągu 200 lat przeszliśmy od: "Żałuję, że mam jedno życie, by je oddać za ojczyznę"
do "odpierdol się"? - No, dalej. Rzuć laskę. - Zamknij się.
Ale tu mamy odważnych!
Poddaj się. Nie masz wyjścia!
Strzelaj do zakładnika.
Pożegnaj się, Harry.
Ty skurwielu!
Stój!
Poddaj się. Nie masz wyjścia.
Dzięki odwadze i poświęceniu tych dwóch policjantów
13 obywateli tego miasta żyje.
I dzięki nim jedyna śmierć w tym zamachu to śmierć samego terrorysty.
Strzeliłeś do mnie. Nie mogę w to uwierzyć.
Dają ci medal za to, że do mnie strzeliłeś, gnojku.
Harry, przecież mi kazałeś.
…pracownikom policji Los Angeles.
Policjant Harry Temple.
Policjant Jack Traven.
Gratuluję, Jack.
- Proszę. - Harry, kolego.
Pięknie. Wypij za moje zdrowie. Będę się lepiej czuł.
Sandy! Na zdrowie!
To co słychać?
Cholera. Potrzebny mi śliniak!
- Dobra! - Nigdzie się nie można ze mną pokazać.
Zdrowie Harry'ego,
za jego szybkie myślenie,
za rozsądek w trudnej sytuacji i za bohaterski, bezinteresowny czyn.
Dobrze mówi!
I zdrowie Jacka za to, że strzelił do Harry'ego.
Wszyscy mieliśmy na to ochotę już od dłuższego czasu.
Dobra. No, już dobrze.
Za was i za to, że wykonaliście robotę i nie daliście się zastrzelić.
Zdrowie. Mazel tow.
Mamy największe szczęście na świecie.
Złapaliśmy zbója bez żadnych strat w ludziach.
- Jesteśmy dobrzy. - Nie! Mieliście szczęście.
Mieliśmy szczęście. Zrozum to.
Mieliśmy do czynienia z kompletnym psychopatą.
Ten facet mógł nas w każdej chwili wysadzić.
A ja miałem w sobie kulkę.
15 centymetrów wyżej, a dawaliby medal mojej żonie.
Daj spokój. Przecież wygraliśmy. Złapaliśmy go.
Słyszysz mnie? Czy ty kiedykolwiek...
Już nie będę mógł ci pomóc, więc lepiej zacznij myśleć.
Przeczucie jest dobre na krótką metę, ale w końcu może cię zabić.
Szczęście nie trwa wiecznie. Prawda, szefie?
Prawda.
Nic mi nie jest. Idę do domu, pokochać się.
- ldziesz do domu rzygać. - To też będzie przyjemne.
Chodź, staruszku.
- Jack, widziałem cię w telewizji. Gratuluję. - Dzięki, Bob.
- Grubo wyglądałeś. - Nie znęcaj się nad nim.
- Chłopak bawił się wczoraj do późna. - Dobra zabawa?
Nie pamiętam zbyt dobrze. Chyba nie, bo obudziłem się sam.
Kiedy ostatni raz się tak bawiłem, obudziłem się żonaty.
Jack, zostawiłeś bułeczki.
- Przyjemnego dnia. - Dzięki. Trzymaj się.
Dzięki.
Do jutra!
Jak sądzisz, Jack?
Myślisz, że dadzą ci następny medal za pozbieranie zębów kierowcy?
Jezu! Myślałeś, że nie byłem przygotowany?
Dwa lata przygotowywałem akcję z windą. Włożyłem w to dwa lata pracy.
Nie potrafisz zrozumieć mojego poświęcenia.
Zniszczyłeś dzieło mego życia i myślisz, że ujdzie ci to na sucho?
Masz klapki na oczach, ale teraz przyciągnąłem twoją uwagę, co?
- Dlaczego nie zemściłeś się na mnie? - Tu chodzi o mnie! O moją forsę!
O forsę, która mi się należy i którą sobie odbiorę.
3,7 miliona dolarów.
To zaczątek mojego kapitału, Jack. W moim wieku trzeba myśleć o przyszłości.
- Jak cię znajdę... - Pytanie za pięć punktów.
W autobusie jest bomba.
Kiedy autobus osiągnie 50 mil na godzinę, bomba się uzbraja.
Jeśli szybkość spadnie poniżej 50, bomba wybucha.
Co robisz? Co robisz?
- Chciałbym wiedzieć, jaki to autobus. - Myślisz, że ci powiem?
- Tak. - Bardzo dobrze.
Są pewne reguły i chcę, abyś je dobrze zrozumiał.
Nikt nie może wysiąść z autobusu.
Jeśli spróbujesz wysadzić jakichś pasażerów, wysadzę autobus.
Do 11.00 mam mieć forsę.
- Nie zdobędziemy takiej forsy na czas. - Skoncentruj się.
Twoje zmartwienie to autobus. I nie próbuj się komunikować. Radio jest wyłączone.
To jest autobus numer 2525. Jeździ z Wenecji do śródmieścia.
Jest na rogu Ocean Park i Main.
Sam!
Annie.
Każcie mu się zatrzymać! Przepraszam. Przepuśćcie mnie!
To nie przystanek autobusowy. Wyrzuć tego peta.
Dobrze, już wyrzuciłam.
Jesteś dobrym, miłym człowiekiem. Kiedyś ludzie będą o tobie pisać pieśni.
Cześć.
- Pierwszy raz w Los Angeles. - O, nie. Ja tu mieszkam.
Miałem na myśli siebie. Ale to śmieszne.
- Źle mnie usłyszałaś. Zwiedzam. - Naprawdę?
Tak. Nie cierpię słowa "turysta", ale nie mogę tego ukryć.
Raczej nie.
O Jezu! Trzy godziny jechałem tu z lotniska. Ale się zgubiłem.
Los Angeles to wielkie miasto. Ty tu mieszkasz. Pewnie tego nie zauważasz.
Jestem strasznym wieśniakiem. Sam to przyznaję.
Wiesz co? Na moim siedzeniu jest guma.
Guma.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Nie mogłam już znieść autostrad.
Byłam strasznie spięta.
Teraz mogę się zrelaksować w drodze do pracy.
A ja kocham swój samochód. Brakuje mi go.
O Boże. Spójrz tylko.
- Hej, Sam! - Cholera.
- Sam! - Co?
- Dlaczego nie przejedziesz tych ludzi? - Nie pluj na mój autobus.
Co za bałagan.
Zatrzymaj się!
- Otwórz drzwi! - Puszczaj drzwi. To nie przystanek.
On naprawdę chce wsiąść.
- Nie wpuszczaj go! - Policja Los Angeles!
- Nie słyszę! - Zatrzymaj autobus!
Co?
Policja! Zatrzymaj autobus!
- Stop. Policja! Wysiadaj. - Jezu, znowu?
To mój samochód. Jestem właścicielem. Nie jest skradziony.
- Teraz jest. Przesuń się. - Kurwa!
Zadraśnij tylko to puzderko, a będziesz miał ze mną do czynienia.
Nie musimy jechać tak szybko, zwolnij troszkę.
Cholera jasna! Co ty, stary!
Nie rozbij mi samochodu.
Zwolnij trochę.
Musimy jechać tak szybko?
Niezły manewr, stary.
Cholera.
Mógłbyś już zwolnić.
Rusz się!
Czy to ten facet?
Strasznie się napalił na ten autobus.
- Jestem policjantem! - Co?
Jestem policjantem! Policja Los Angeles! W autobusie jest bomba!
- Co? - W autobusie jest bomba!
W autobusie... Co? Kurwa!
- W autobusie jest bomba! - Patrz, jak jedziesz!
Weź to i pisz.
Napisz: "Bomba w autobusie".
Pisz!
Uważaj, jak jedziesz.
Cholera! Nie!
Nie zwalniaj!
Dodaj gazu!
Otwórz drzwi!
Jedź ponad 50!
W porządku?
4708000. Poproś oficera śledczego Harry'ego Temple'a.
Harry.
Jack.
Nie mów, że jesteś chory, bo ja się przywlokłem...
- Harry, on żyje. - Co?
Terrorysta. Wrócił.
Wysadził już jeden autobus w Wenecji. Nic nie zostało.
Ten "martwy" terrorysta żąda okupu. Zamontował bombę w autobusie.
- Gdzie jest Jack? - A jak myślisz?
Muszę się dostać do tego autobusu.
Dobra, wsiadaj.
Jedź prosto!
Trzymaj się tego pasa!
Uważaj na drogę.
Poczekaj chwilę. Co ty robisz?
- Jesteś ubezpieczony? - Tak. A co?
Nie!
Urwałeś drzwi.
- Muszę wziąć pana telefon. - Weź telefon.
- Łap kierownicę. - Co?
O cholera.
Jedź prosto.
Cholera.
Ten facet zwariował.
Musisz jechać ponad 50.
- Przepraszam, czy pan oszalał? - Za wszelką cenę.
Proszę państwa, jestem Jack Traven z policji.
Mamy tu nieciekawą sytuację. Czy mogłaby pani usiąść?
- Pan straszy tych ludzi. - Proszę pani!
Jeśli wszyscy pozostaną spokojnie na swoich miejscach,
to rozwiążemy problem...
Nie zbliżaj się!
Nie znam cię. Nie przyszedłem po ciebie. Nie róbmy tego.
- Zatrzymaj się! - Nie może!
Zamknij się! Zatrzymaj autobus!
Słuchaj!
Zobacz, odkładam spluwę.
Dobrze?
Słuchaj. Nie obchodzi mnie, co zrobiłeś.
Na pewno żałujesz tego, co zrobiłeś. Więc wszystko w porządku. Było, minęło.
Teraz nie jestem policjantem.
Widzisz? Jesteśmy po prostu dwoma facetami, którzy sobie stoją...
Sam!
Trzymam kierownicę! Sam! O Boże, Sam!
Musisz odsunąć nogi. Niech ktoś odsunie jego nogi!
Zdejmij nogę z pedału!
- Muszę zatrzymać to pudło! - Nie! Jedź ponad 50!
- Sam jest ranny! Musimy go wysadzić! - Jeśli zwolnisz, autobus wybuchnie!
W autobusie jest bomba.
Jeśli zwolnimy, wybuchnie.
Jeśli ktokolwiek będzie próbował wysiąść, wybuchnie.
Bzdury! Akurat, jest bomba.
- Dobry żart, stary. - Czy będziemy mieli problem?
Strasznie krwawi. Nie wiem, co robić.
Przyciskaj z przodu i z tyłu, trzymaj nogi w górze i połóż mu to pod głowę.
- Chwileczkę. - Podnieś głowę.
- Poprowadzi pani ten autobus? - Jasne. To jakby prowadzić furgonetkę.
- Muszę wiedzieć! Da pani radę? - Dam radę. Tylko jaki jest plan?
- Czy mamy plan? - Proszę prowadzić. Na razie jest okej.
- Musimy mieć prędkość ponad 50. - Dobry plan.
- Jesteś gliną, tak? - Tak.
Powinnam ci chyba powiedzieć, że odebrano mi prawo jazdy.
- Za co? - Za szybkąjazdę.
Harry, wsiadamy do helikoptera. Daj nam znać, jeśli coś się zmieni.
To, czego jeszcze nie widzieliśmy, powinno być tutaj.
...czy kierowcy coś się stało, ale co najmniej jeden samochód, jaguar,
został zepchnięty z drogi przez szybko jadący autobus.
Autobus wjechał na autostradę przy wjeździe Lincolna.
Zaczął przyśpieszać, zmieniać pasy i od tej pory nie zwalnia.
Parę minut temu policjant wskoczył do autobusu z jadącego samochodu.
Czy to czasem nie ty, Jack?
- Od czego zaczynamy? - Od szybkościomierza.
Ktoś go ruszał, jest obluzowany? Widzisz jakieś druty czy coś takiego?
Przepraszam.
Nie, jest w porządku.
Więc jest pod autobusem. Pewnie przymocowana do jednej z osi.
Teraz nie dostanę się pod autobus. Jesteśmy w biegu.
Proszę pana!
Zaczekaj. Klapa awaryjna, w podłodze.
Pod tobą.
Jesteśmy w domu. Przekazuj pasażerowi. Proszę mu mówić, co widzę.
Mamy bombę! Dość duża!
- Jest dość duża bomba. - Mosiężna instalacja!
- Mosiężna instalacja. - Może dosięgnę przewodów.
- Dosięgnie przewodów. - Nie rób tego. To przynęta. Klasyczna.
- To klasyczna przynęta. - Co jeszcze?
- Zaraz.
Zaraz.
Kurwa!
O kurczę.
Tu jest dość C4, by rozwalić kulę ziemską.
Tylko spokojnie. Co jeszcze?
Trzy zapalniki: jeden na osi, komórkowy, zdalnie sterowany
i mechanizm zegarowy podłączony do zegarka.
- Do zegarka? Jaki to zegarek? - Złoty.
Złota bransoletka. Dość tandetny.
Panie policjancie!
O czym myślisz, Harry?
Cholera. Co mam robić? Proszę pana!
- Co mam robić? - O cholera.
- W którą stronę? - Zjedź na pobocze.
Uwaga!
Zostać czy zjechać?
Zjechać! Trzymać się!
O Boże.
- Jedź dalej. - Czerwone światło!
Jedź!
Już lepiej.
Autobus jest na Zachodniej, jedzie w kierunku południowym.
Przy wyjeździe z autostrady było kilka niebezpiecznych sytuacji.
Tak! Dobrze!
Nie wiadomo, co zrobią władze miasta.
Nie rozumiem.
Zegarek jest tandetny. Dlaczego go użył? Co to znaczy?
- Wielu ludzi ma zegarki, Harry. - Ten facet nie ma żadnych zasad.
Terroryści zakochują się w jednej bombie i pozostają jej wierni.
Facet używa C4, dynamitu, zawsze innych zapalników, a teraz jeszcze dorzuca zegarek.
Jest chodzącą encyklopedią bomb. Zna wszystkie rodzaje.
Tak jak i wszystko, co robimy, aby je rozebrać.
Chwileczkę.
Chcę przejrzeć akta z ostatnich dziesięciu lat.
- Przeglądaliśmy już zdjęcia. To na nic. - Chcę zobaczyć akta policjantów.
Chodźmy.
Mac, gdzie byłeś?
Musiałem zjechać z autostrady. Jesteśmy w mieście.
Widzę was. Jedź prosto przed siebie.
Spróbuję oczyścić ci drogę. Utrzymuj kontakt.
Cholera! O Jezu! Nie!
W lewo!
Przepraszam!
Jezu!
Z drogi!
- Na prawo. - Widzę.
Mac, musisz mnie stąd wydostać!
Jeszcze parę przecznic i dojedziesz do łagodnego zakrętu.
Potem jedź prosto. Czeka tam na ciebie parę jednostek.
Poprowadzą cię do autostrady 105. Jest nieczynna. Będzie pusta.
- Będziesz miał zupełnie wolną drogę. - Rozumiem.
Za parę przecznic mamy łagodny skręt w prawo.
Zaraz. Dokąd nas będą eskortować?
Uwaga!
O Boże!
Skurwysyn!
O Jezu!
- Potrąciłam dziecko! - Puszki!
- Tam nie było dziecka. Tylko pełno puszek. - Jesteś pewien?
Jezu! Nie!
- Czemu nie są w szkole? - Mac, mamy problem.
Wydostanę was.
Przed tobą jest wjazd.
Będzie paskudny zakręt.
- Jak paskudny? - Co to znaczy paskudny?
Przed nami ostry skręt w prawo przy placu budowy.
- To powinno być to. - To ślepa ulica.
- Nie mogę skręcić. - Możesz. Jedź lewą stroną i szerokim łukiem.
Przewrócimy się.
Masz rację. Przewrócimy się. Wszyscy na tę stronę autobusu!
- Na tę stronę! - Trzymać się!
Na tę stronę! Jak najdalej! Teraz! Mac, lepiej oczyść nam plac.
Trzymać się!
Zakręcamy!
O Boże! Nikomu nic się nie stało?
Lecimy do skrzyżowania przy 105.
Mogliśmy umrzeć. Nie mogę się pozbierać.
Wszystko w porządku. Jeśli musisz zwymiotować, nie przejmuj się.
Wyrzuć rusztowanie i zastąp je taśmą.
Wysłać jednostki powietrzne. Żadnych przeszkód na drodze.
Mamy dużą szansę. Chcę ją jak najlepiej wykorzystać.
Kurczę.
Zrób mi przysługę i potrzymaj kierownicę przez chwilkę. Dziękuję.
Świetnie sobie pani poradziła. Była pani wspaniała. Nigdy nie widziałem takiej jazdy.
- Annie. - Co?
To moje imię. Annie.
- Annie. - A nie pani.
W porządku.
Więc o co tu chodzi?
Co mu zrobiliśmy? Zbombardowaliśmy jego kraj czy co?
Nie. Facet po prostu chce pieniędzy.
Nie wierzę. To nie najlepszy sposób na robienie pieniędzy.
Więc czego on chce?
Jakiś czas temu wziął zakładników w celu uzyskania okupu.
Nie udało mu się i teraz jest na mnie trochę wściekły.
- Co to ma z nami wspólnego? - Nic. To jest gra.
Jeśli dostanie forsę, wygra. Jeśli autobus wybuchnie, też wygra.
- A jeśli ty wygrasz? - To jutro będzie następna partia.
Ale ja nie mogę jutro prowadzić. Jestem zajęta.
Nikt nie pasuje do tego opisu.
Nikt nie stracił kciuka od dziesięciu lat.
- A może on nie jest stąd? - Nie mogę tego wszystkiego sprawdzać.
Zostaw te akta. Zajmij się funduszem emerytalnym.
Dostaje rentę inwalidzką. Może nie jest z policji Los Angeles, ale tu mieszka.
Chcę zdjęcia! Poznam tego skurwiela.
- Wysadźmy pasażerów z autobusu! - Nie możemy tego zrobić!
Nie mamy czasu na kaskaderkę. Musimy usunąć ludzi w bezpieczne miejsce.
Mam rozkazy. Zauważy, jeśli ich usuniemy.
Pamiętaj, jest szalony, ale nie głupi!
Harry próbuje się dowiedzieć, kim jest ten facet. Sądzimy, że to glina.
Poruczniku, to on!
- Chce rozmawiać z Jackiem! - Chce z tobą rozmawiać.
- W porządku, daj mu numer. - Daj mu numer!
- Jak on się czuje? - Mniej krwawi, ale...
- Czy oni nam pomogą? - Oczywiście. To policja.
Płacą im pensje z waszych podatków. Jak zginiemy, dostaną obniżkę płac.
No, wiecie...
Tak. Chyba mieliśmy umowę, a w telewizji wygląda, jakbyś próbował ich wysadzić.
- Pozwól mi wysadzić jednego. - Ustaliliśmy reguły.
Jako akt dobrej woli. Mamy rannego. Kierowca został postrzelony.
Nie mów mi, że strzelałeś do pasażerów.
Myślałem, że policjanci na ogół strzelają do zbójów.
- On potrzebuje natychmiastowej pomocy. - Nikt nie wysiada.
Facetom od finansów to się spodoba. I tak nas jeszcze dużo zostanie do zabicia.
Dobra, synu, możesz spróbować wysadzić kierowcę.
Tylko powiedz tej dzikiej kotce za kółkiem, żeby nie zwalniała,
bo on nie zdąży się nawet wykrwawić na śmierć. Żadnych potknięć.
- Pozwala nam wysadzić kierowcę. - Podjedź bliżej!
- Wysadzamy kierowcę. - Tylko jego?
- Na razie. Olbrzym! - Ortiz.
Będziemy potrzebować twojej pomocy. Musisz mi go podać.
Trzymaj go prosto, bo rozejdzie się rana.
A co z nami?
Nie mogę zostać!
- Jak się czujesz? - Jakbym był postrzelony.
- Uważaj na siebie, Sam. - Dobrze.
Jedź prosto!
Podjedź, jak możesz najbliżej.
Bliżej! Jeszcze bliżej.
A teraz?
Przepraszam.
Nie ma sprawy. Spróbujmy jeszcze raz.
Jeszcze trochę!
Dobrze! Tak trzymaj!
Masz go?
W porządku. Dzięki.
O mój Boże.
Nic mu nie będzie.
Spokojnie, proszę mi dać rękę.
- Muszę, Annie. - Nie, Helen!
Jestem na autostradzie 105, gdzie policji udało się doprowadzić porwany autobus...
Zabierz stąd te pieprzone helikoptery!
...prowadziła autobus. Nie wiem, ile ma lat...
Wybuch. Jakiś wybuch.
Autobus nie wybuchł, ale... O mój Boże.
Kobieta, zraniona wybuchem, wypadła. Wciągnęło ją pod koła. To straszne.
Telewizja interaktywna. Fala przyszłości.
Nie mogę tu być.
Nie mogę,
to nie jest odpowiedni autobus.
To znaczy, żebym...
Nie mogę tu umrzeć.
Zamknij się.
- Mam żonę. - Ach, tak?
Jeśli ty masz żonę, a ja nie, to znaczy, że jestem mniej wart?
O czym ty gadasz?
Facet opowiada bzdury.
Denerwuje mnie. Wszystkich denerwuje.
- Chyba mam prawo trochę się zdenerwować. - Na co się tak gapisz?
Dlaczego nie dasz nam umrzeć w spokoju, jeśli tak ma być?
Twardziel z ciebie, co? Może wyjdziemy na chwilkę?
Jak ci idzie? Nic ci nie jest?
Co mogę zrobić?
Gdy wybuchła bomba...
Wiem.
Myślałam, że już po wszystkim. Że to ta bomba i że już umarłam.
A kiedy zobaczyłam, jak jej ciało wpada pod autobus, to było...
Ucieszyłaś się, że jeszcze żyjesz.
- Tak mi przykro. - Nie trzeba.
Powinnaś się cieszyć. Wszyscy się cieszymy.
- To nie znaczy, że nic nie czujesz. - Wiem, ale ona tak się bała.
Była miłą kobietą, która nie zasłużyła na śmierć,
ale gdyby wysiadła, wszyscy byśmy zginęli.
To on jest skurwysynem. Facet, który nas w to wkopał. Pamiętaj o tym.
Cholerny skurwysyn.
Na pewno?
Jak daleko?
Mamy poważny problem.
Co?
- Ta droga nie jest wykończona. - O czym ty mówisz?
Jednostka powietrzna zameldowała. Trzy mile dalej brakuje kawałka nawierzchni.
Brakuje nawierzchni?
Przecież jest na mapie. Na cholernej mapie wygląda na skończoną!
Pewnie nie nadążyli z planem.
Kurwa! Jesteś zwolniony. Wszyscy są zwolnieni!
Podjedź bliżej!
Bliżej. Obserwuj go w lusterku.
Jack!
- lle nawierzchni brakuje? - 15 metrów... co najmniej.
Przed tobą jest duża dziura w drodze.
- Żartujesz. Jak duża? - 15 metrów.
Co? Musimy ludzi jakoś wysadzić z autobusu.
Wiesz, że nie mogę.
Co on powiedział?
Jack, co on powiedział?
Co jest?
- W drodze jest przerwa. - Co?
- Co ty mówisz? - Jak duża jest ta "przerwa"?
15 metrów, dwie mile przed nami.
To szaleństwo.
Jezu.
A co będzie, jeśli wyrzucę na luz i zostawię tylko włączony silnik?
- Przewidziałby to. - To co robimy?
Co?
Gaz do dechy! To jest skrzyżowanie bezkolizyjne. Może być nachylenie.
Świetnie.
Trzymajcie się siedzeń lub czego się da.
Gdy wpadniemy w dziurę, głowy na dół.
To wszystko?
To wszystko, co możemy zrobić. Proszę to włożyć pod siedzenie.
Proszę włożyć torby pod siedzenia.
- Nie miałem zamiaru go postrzelić. - Trzymaj się.
Czy to może się udać?
Jack.
- Dalej. - O Boże.
Trzymać się!
O Boże. Jack.
Tak! Daliśmy czadu!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Dobra nasza! Jedziemy!
- Nikomu nic się nie stało? - Nie!
Zrobiliśmy to!
Udało nam się.
Ale z ciebie facet!
Dziękuję.
- Chyba minęłaś się z powołaniem. - Tak? Z jakim?
Uważaj na drogę. Powinnaś być pilotem.
- Zjedź. - Co? Teraz. Zjedź stąd.
TERMINAL TOWAROWY LAX AIR
Tam. - Gdzie? Tutaj? - Tak.
- Właśnie wjechał na lotnisko. - Tam są tysiące ludzi.
Jack wie, co robi. Pojeździ po pasach startowych i zyska na czasie.
- Nie można latać. Zastrzeżona przestrzeń. - Kieruje się na koniec pola.
- Bravo Tango, awaryjny pas startowy. - Miejmy nadzieję, że jest zbudowany.
Jesteśmy na lotnisku.
No i?
Już widziałem lotnisko.
- Tak? - Bardzo podniecające.
Parę groźnych sytuacji. Ale wyszedłeś z tego cało.
- Czego chcesz? - Chcę forsy, Jack.
Chciałbym mieć jakiś wyższy cel, ale obawiam się, że chodzi tylko o pieniądze.
Żądam nieoznakowanych banknotów o dużych nominałach i niekolejnych numerach,
w dwóch przezroczystych, nieoznakowanych torbach.
- Zapamiętałeś to wszystko? - Po co mi to mówisz?
Bo chcę, żebyś mi pomógł je dostać. Zanim będzie za późno.
Nie znoszę negocjatorów. Rozmawiają z tobą jak najlepsi przyjaciele,
a nawet cię nie znają.
Dlaczego się ze mną drażnią? Myślą, że robię to dla zabawy?
- A nie robisz? - To niesprawiedliwe.
Nie wiesz, jaki ja mam do tego stosunek. Nawet mnie nie znasz.
Chcesz kupę forsy, której nie zarobiłeś.
Zarobiłem ją.
Całe życie ją zarabiałem.
Też dostałem medal. Medal, wymówienie z pracy i: "przykro nam z powodu ręki".
- Musisz mnie wypuścić. - Nie.
- To nie jest dobry pomysł. - Chcesz, żebym ci pomógł?
Muszę pogadać z tymi facetami osobiście. Nie traktują cię poważnie.
Nie masz racji.
Ty chcesz forsy, a ja nie chcę, by ktoś jeszcze zginął. Pozwól mi wysiąść.
Tylko mnie. To nie jest wbrew regułom.
W porządku. Ale masz szybko wrócić.
Dobrze. Bez żadnych sztuczek. Wiesz, że mam nad tobą przewagę.
Nie próbuj główkować.
- Zdaje się, że teraz jest jakiś plan? - Być może.
- Tak? - Pozwala mi wysiąść.
- Co? - Jeździj w kółko. Dasz sobie radę.
- Proszę zostać. Ja na chwilę wysiadam. - Myślisz, że to dobry pomysł?
- Nic się nie stanie. - Masz zamiar nas tu tak zostawić?
- Ja bym to zrobił. - Bez obawy. Nie pójdę daleko.
Hej. Nie zapominaj o nas.
Helikoptery odleciały. Wysadźmy pasażerów.
- On jest na to przygotowany. - Jak to możliwe?
Nie wiem. Wiem tylko, że jest. Za każdym razem był krok przed nami.
- Jeśli ich wysadzimy, to on wysadzi autobus. - To co zrobimy?
Muszę spróbować rozbroić bombę.
Po nieprawdopodobnej jeździe autostradą nr 10,
ulicami Los Angeles i autostradą nr 105
autobus znalazł się tutaj, na lotnisku Los Angeles, jeżdżąc po pasach startowych.
Mówię ci, siedzi gdzieś i się masturbuje.
Nie musiał wcale wsiadać do tego autobusu.
Nie przekraczaj żółtej linii.
Co to jest?
Nie mam pojęcia.
Nie utrzymamy tego długo w jednej pozycji.
Potrzebuję paru minut. Jeśli nie teraz, to nigdy mi się nie uda.
- Harry, jesteś ze mną? - Tak. Uważaj na siebie.
Co on robi? O Boże. On naprawdę oszalał.
W porządku. Nie daj się zabić.
- To nie jest dobry plan. - Nie trać wiary, siostro.
Chryste!
Jedź prosto.
Dzięki za wskazówki.
Facet zwariował!
Spróbujemy zastąpić zdalnie sterowany obieg baterią.
- Widzisz przewody do zapalnika? - Nie jestem pewien. Mam parę do wyboru.
- Czarny i czerwony? - I zielony.
Założę się, że nie użył zwykłych miedzianych przewodów do zapalnika.
Byłyby za słabe. Użyłbym stopu włókiennego.
Przyjrzyj się przewodom.
Harry, mają izolację.
Wiem. Musisz przeciąć izolację. Ale nie przetnij drutu.
Jasne.
Kurwa mać!
Cholera!
Strzał w dziesiątkę. Teraz przyczep baterię i podłącz ją do głównego przewodu.
Słyszę.
Nie mogę tego podłączyć. Wybuchnie.
Cholera! To obwód załamujący się.
Howard Payne, Oddział Bombowy policji w Atlancie. Przeszedł na emeryturę w 1989,
po tym, jak mała eksplozja pozostawiła mu dziewięć palców.
To nasz łobuz! Mamy go. Jack, znaleźliśmy go.
- Możemy być w jego domu za 15 minut. - Jack, wychodź stamtąd.
- Jedziemy do źródła. - Uważaj.
Zaczekajcie!
Mac, wyciągnij mnie stąd.
Niech ktoś sprawdzi, czy on się wydostał spod autobusu!
- Widzicie go? - Nie ma go z tyłu.
- Co? - Nie ma go z tyłu. Boże. Zobaczcie dobrze!
Połóż się, zajrzyj pod autobus i zobacz, czy on tam jest.
- Widzisz go? - Nie.
Nie ma go przy kole albo gdzieś?
- Nie widzę. - Jesteś pewien?
Nie widzę go.
Walnęliśmy go! Widzisz go?
- Walnęliśmy go? - Wyjrzyj z boku.
- Moje narzędzia! - Podajcie mu narzędzia!
Pomóżcie mu! Szybko!
O Boże, ciągniemy go. Widzisz go?
Gdzie on jest? Jest tam?
Widzisz go?
- Widzę go! - Co? Nic mu nie jest?
Nic mu nie jest!
Trzymaj mnie za nogi. Niech ktoś mnie trzyma za nogi.
Trzymajcie go za nogi.
Dawaj. Chwycę cię!
- Nie jest ranny? Nic mu nie jest? - Ciągnij!
Mamy go.
Jezus. Nie do wiary.
Jesteś kompletnym kretynem. Wiesz?
- Udało ci się z bombą? - Tak. Nie wybuchła.
Ortiz, dzięki.
Ile ty masz żyć, człowieku?
Nie jesteś zbyt inteligentny, stary, ale masz jaja - wielkie, włochate cojones.
To wulgarne, Ortiz.
Nie można mu nawet powiedzieć komplementu.
- Jak się czujesz? - Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Poza tym czuję się świetnie.
- Co to za zapach? - Benzyna.
- Benzyna nam wycieka? - Właśnie zaczęła.
Potrzebna ci była następna przeszkoda czy co?
- Mac. - Tu Mac. Mów.
Możesz nam przysłać cysternę? Benzyna nam wycieka.
- Zobaczę, co znajdę. Ile mam czasu? - Może 10 minut. Kiepsko to wygląda.
Rozumiem. Natychmiast przyślij cysternę.
Czy to pomoże?
Nie wiem.
Harry, ratuj.
Harry, przynoś dobre wieści.
Niestety, Jack. Nie wyszło mu.
Ty skurwysynu!
To zegarek zaprowadził go do mnie, tak?
Zrobienie bomby z cennego prezentu pożegnalnego to teatralny gest,
ale tabliczka z napisem "Howard Payne" byłaby chyba zbyt oczywista.
Przysięgam, że ci rozwalę czaszkę.
Zrobisz dokładnie to, co ci powiem.
Obydwaj wiemy, że to on był mózgiem w waszych akcjach.
Ze mną nie wygrasz. Zapłacisz mi co do centa.
W przeciwnym razie i ty, i ta dzika kotka, i wszyscy niewinni ludzie w autobusie
skończycie jak twój przyjaciel.
Słuchasz uważnie? Jack, czy mnie słuchasz?
- Jack? - Tak.
Dobrze. Powiedz im, że punkt odbioru jest na Pershing Square.
W północno-wschodnim rogu jest tam pojemnik na śmieci.
Zostawiasz torby i odchodzisz.
Ja się pokażę, gdy wszyscy twoi ludzie odejdą.
Zbliża się 11.00. Zapowiada się bardzo ładny dzień.
Nie zostawiaj mnie! Jack, przestań! Daj spokój!
Przestań. Nie zostawiaj mnie teraz, dobrze?
Umieramy ze strachu i bardzo cię teraz potrzebujemy. Proszę cię, sama nie dam rady.
Proszę cię.
Dobrze? Proszę. W porządku?
- Zginiemy. - Nie zginiemy. Już tyle się nam udało.
A niech mnie!
Studiowałaś w Arizonie?
- Tak. A co? - Dobra drużyna futbolowa.
Chyba tak. Właściwie nie wiem.
Dzikie Koty Arizony.
- Tak. - On cię widzi.
- Co? - On cię widzi.
Patrz prosto przed siebie.
Nazwał cię dziką kotką. Drań ma kamerę wycelowaną prosto w ciebie.
Widzi cały autobus. Od początku bawił się ze mną.
- Widzi mnie, ale czy mnie słyszy? - Chyba nie. Tylko się przygląda.
Śledzimy bieg wypadków w tej wstrząsającej historii autobusu miejskiego
z bombą, która wybuchnie, jeśli pojazd zwolni.
Autobus jeździ w kółko po lotnisku w Los Angeles.
Pasażerka i kierowca innego autobusu zginęli od bomby terrorysty.
Pasażerowie nadal są w niebezpieczeństwie, pozostając na łasce szaleńca.
"Na łasce szaleńca".
Podoba mi się.
Tuż nad moim lewym ramieniem znajduje się kamera.
Patrzcie prosto przed siebie.
Żadnych widocznych ruchów.
Tu Jack.
Tak, wiem już o Harrym.
Czy wóz telewizyjny jeszcze jest?
Każ im przestać filmować.
Policja. Potrzebna mi ta jednostka. Możecie nadawać na UHF?
Do autobusu przekazywany jest sygnał. Zlokalizuj go.
Musimy was na chwilę wyłączyć.
Proszę przestać nagrywać.
Szybciej. Dobra! Nagraj to.
Pamiętajcie, żadnych ruchów. Jakbyście byli wykończeni.
To nie będzie zbyt trudne.
- Nagraj to. Dobra. Nagrywaj. - Nagrywa się!
- Jack. - Tak? Popatrz.
- Mac, paliwo. - Pięć minut.
Nie ma czasu. Puszczaj taśmę. Musimy ich wysadzić.
- Mam tylko minutę taśmy. - Zrób to teraz.
Nagraj taśmę i tak ją puść, żeby odtwarzała w kółko to samo.
- Puszczaj taśmę! - Odtwarzam.
Nadal nie mamy wizji, ale według doniesień autobus wciąż krąży...
Na razie wszyscy są bezpieczni.
Trudno sobie wyobrazić, o czym oni mogą teraz myśleć.
Z pewnością poczucie wspólnoty...
Zwiąż kierownicę z pedałem gazu.
W porządku, wysadzajmy ich.
Dobra, ty, ty i ty.
Policja wystosowała właśnie komunikat, który nic więcej nam nie mówi...
Złap mnie za przegub. Tak jest. Dobra.
Dalej. Patrz przed siebie.
Złap mnie za przegub. Weź go za rękę.
Dalej, koleś. Złapię cię.
Daj mi dłoń. Dłoń.
Złap mnie za rękę. Nie patrz w dół.
Cholera!
Jack!
Złap mnie za rękę!
Nie mogę już tego utrzymać.
Trzymaj!
Nie!
Trzymaj.
- O Boże. - Zaklinujemy pedał.
Dobra, już.
- Masz? - Tak.
- Wysiadaj. - Nie mogę.
- Chodźmy! - Cholera.
- Jack. - Cholera!
Trzymaj się.
Cholera!
Nic ci nie jest?
Nie.
W porządku. Już po wszystkim.
Już po wszystkim. Udało ci się.
Nienawidzę lotnisk.
Nie zakochasz się chyba teraz we mnie?
Może. Chyba tak.
Mam nadzieję, że nie. Związki rozpoczęte w warunkach napięcia nie trwają długo.
- Czyżby? - Są na ten temat dokładne badania.
A oto kawaleria.
- Jak się czujecie? - W porządku.
Będę chyba miły i zwolnię cię na resztę dnia.
O rany.
Mac, to jest Annie.
Annie, to porucznik McMahon.
- Miło mi. - Mnie też.
To powinno pomóc.
- Ostrożnie. - Przepraszam.
- Zabierzemy was stąd i przebadamy. - Poruczniku!
To on. Chce wiedzieć, kiedy dostanie forsę.
Ja mu powiem, co ma zrobić ze swoją cholerną forsą.
On nie wie, że bomba wybuchła.
30 minut.
Zaraz wracam.
Dobra, oto nasz cel. Ty masz być w 4-1, ty w 1-2. Ty w 3. Ruszać się.
- Czy bomba z farbą jest z pieniędzmi? - Zrobione.
Pech, Jack. Mógłbyś być dobrym gliną.
Nadal nie mamy wizji, ale według doniesień autobus wciąż krąży po lotnisku.
Nie!
Nie może pani stać tak blisko. Proszę się odsunąć.
Nie. Jack Traven powiedział... Jack Traven prosił, aby
zabrać panią w bezpieczne miejsce. Proszę ze mną.
- Spóźnia się trochę. - On się nie spóźnia.
- Co? - On się nigdy nie spóźnia.
Przecież forsa się nie ruszyła.
200 par oczu obserwuje kosz, detektor jest w torbie. Mamy go na talerzu.
- Włącz to. - Po co? Torba się nie ruszyła.
Zrób to.
Cholera, rusza się. Ma forsę.
Jack!
Cholera!
Stać!
Pytanie za pięć punktów. Masz lufę wycelowaną prosto w łeb.
Co robisz?
Odwróć się.
- O, nie. - Przepraszam.
Bądź gotów.
To pieśń marszowa harcerza.
I co zrobisz, Jack? Chyba jej nie zastrzelisz.
Puść ją.
Raczej tego nie zrobię.
Napełnij. Ale już.
Myślę, że Harry rozczarowałby się widząc, że wróciliśmy do punktu wyjścia.
Puść ją. Nie jest ci potrzebna. Masz forsę. Weź ją i odejdź.
Weź forsę i odejdź. Ona nie jest ci potrzebna.
- Weź swoje cholerne pieniądze i idź! - Nie ruszaj się.
Zrobię to. Puszczę.
O, tak.
Ty nadal nic nie rozumiesz, prawda? Jakie to piękne.
Bomba jest zrobiona po to, aby wybuchła. To jest jej przeznaczenie, jej cel.
Masz puste życie, bo usiłujesz powstrzymać bombę od spełnienia jej przeznaczenia.
I to dla kogo? Po co?
Wiesz, czym jest bomba, która nie wybucha?
To tani, złoty zegarek, przyjacielu.
Ty jesteś szalony. Jesteś pieprzonym szaleńcem.
Nie. Biedni ludzie są szaleńcami.
Ja jestem ekscentrykiem. Bierz forsę. Idziemy.
Dalej! Idziemy! Ruszaj się!
Ty zostań! Dalej!
W drzwi. Tutaj! Już!
Do widzenia, Jack. Chłystek.
Dobra!
Wsiadaj tu. Dalej.
Wracaj tam. Prowadź ten pociąg! Ruszaj!
Czy te miejsca są zajęte?
Nie. Chodź.
Chodź tu. Obejmij uchwyt.
Cholera.
Dalej.
Zachodni 501, zgłoś się. Jaka jest twoja pozycja?
Zachodni 501, zgłoś się.
Zachodni 501. Mamy rozkaz policji, abyś wrócił na stację. Słyszysz?
Musisz to potrzymać. To jest jak granat. Musisz mi teraz pomóc.
Nie puszczaj. Liczę na ciebie.
Słyszysz? Hej! Teraz ja będę prowadził.
Lepiej ja to potrzymam. Wpadłaś w lekką histerię
i mogłabyś to wypuścić nieco za wcześnie.
Hej, kowbojka. To nie dlatego, że jesteś kobietą.
Wszystko w porządku. Wygląda na to, że jesteśmy sami.
Wygrałeś. Pokonałeś wszystkich. Wyrzuć mnie z pociągu. Wszystko mi jedno.
To urządzenie... Działa przez zdalne sterowanie.
Kiedy cię wysadzi, oni tu przylecą, ale mnie tu nie będzie.
Ja mam inny plan. Taka kupa szmelcu, nawet nie doliczą się ciał.
To mi daje więcej czasu.
To nie będzie bolało.
Jack, czy to ty?
On nie daje za wygraną. Zawsze łapie złoczyńcę.
Czy nie zainteresowałaby cię łapówka?
Mam tego sporo.
Moja forsa.
Ty sukinsynu! Jak się teraz czujesz?
Podoba ci się? Jak ci się to podoba, sukinsynu?
Moje pieniądze!
Cholera! Idę po ciebie, Jack!
Rzucę tę laskę, chłoptasiu. Chcesz tego?
Dostanę cię.
Co zrobisz? Jesteś taki sprytny. Prawda, Jack?
Ty gnoju! To ja mam plan, bo jestem sprytniejszy od ciebie.
Jestem sprytniejszy od ciebie.
Tak.
Ale ja jestem wyższy.
Jack.
O Boże! Myślałam, że zginąłeś.
- Odwróć się. - Gdzie jest Payne?
Stracił głowę.
- Zdejmijmy to. - Tak. Zdejmijmy to.
Halo?
Czy ktoś mnie słyszy? Tu Mac. Słyszysz mnie?
Jack, jeśli tam jesteś, musisz zatrzymać pociąg. Tor nie jest wykończony.
Słyszę.
- Mac, słyszysz mnie? - Użyj hamulca bezpieczeństwa. Słyszysz?
Nic nie działa! Annie, nie uwierzysz w to.
Co?
Musimy skakać.
Nie możesz go zatrzymać?
Rozepnij mi kajdanki i skoczę z tobą.
- Nie mam klucza. - Co?
Nie mam klucza.
Cholera.
Musisz wyskoczyć z pociągu.
To ślepy tor. Musisz wyskoczyć z pociągu. To szaleństwo.
Przed nami jest zakręt.
Dodam gazu, żeby przeskoczył na inny tor.
To głupota, Jack. Jeszcze możesz wyskoczyć.
Jack, proszę.
Nie wierzę, że mnie stuknął. Wszystko w porządku.
To nie do wiary.
Nie zostawiłeś mnie.
Nie mogę w to uwierzyć.
Nie zostawiłeś mnie.
Akurat wtedy nigdzie się nie wybierałem.
Popatrz na to.
Muszę cię ostrzec.
Podobno związki oparte na intensywnych przeżyciach się nie sprawdzają.
Dobrze.
To będziemy musieli oprzeć go na seksie.
Jak sobie pani życzy.